نگفته ای بهشتمان نهفته در سرشتمان!

پدر دروغ گفته ای
یا که حقیقت خبر
- به هر دلیل -
از پسرت نهفته ای

یا که تو هم چون پسرت
این خبر جعل و دروغ
از پدرت شنفته ای!

تو گفته ای؛
بهشتمان
ورای گور؛
همچو واحه ای در انتهای راه بی عبور و
دشت سبز بسته ای میان یک کویر سوت و کورِ دور
مکان سبز و خرم و پر از طعام
سر به سر درخت و سبزه و گل و شراب و شیر و انگبین و خادم و کنیز و حوری و غلام ...
همان مکان
که گفته ای
میان آن
جناب آدم - آن ابوالبشر -
به یک قرار مختصر
بدون کار و دردسر
به کاخی از جنس طلا
نشسته بود
لیک
دل به عهد خود نبسته؛
دزدکی حریم آن قرار را شکسته بود و
وانگهی
- بقول کاسب محل؛
مثال یک کور و کر و لنگِ دغل
از آن بساط پر طرب گسسته
بر خاک سیه نشسته بود!

نگفته ای بهشتمان
نهفته در سرشتمان!

نگفته ای بهشتمان
زمینِ زیر کشتمان!

نگفته ای که از همین هوا و آب و خاک و سنگ و خشت
دستهای پینه بسته، گامهای استوار
بنا کند بهشت!!!

#نصیری۹۲۰۳۰۶

http://shereno.com/59627/54418/494106.html

سروش هشترود...